![]() |
|||||||
![]() |
|||||||
![]() |
|||||||
![]() |
|||||||
![]() |
|||||||
![]() |
|||||||
![]() |
|||||||
![]() |
|||||||
| ท่ามกลางปัญหานักเรียนนักเลงที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในบ้านเรานั้น ปรากฏการณ์ความรุนแรงนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นแต่ในประเทศไทยเท่านั้น แต่เกิดขึ้นในประเทศต่างๆทั่วโลก โดยเฉพาะถ้าพูดถึงความรุนแรงนี้ผู้คนในบ้านเราส่วนใหญ่ก็จะมักนึกไปถึงประเทศญี่ปุ่น จากภาพลักษณ์ของความรุนแรงจากสื่อต่างๆที่เข้ามาในบ้านเราไม่ว่าจะเป็นการ์ตูน เพลง หรือภาพยนต์ก็ตาม ชีวิตในวัยเรียนของเด็กญี่ปุ่นนั้นดูแล้วช่างแสนยากลำบากเป็นยิ่งนัก ใน Battle Royale (คินจิ ฟูกาซากุ) นั้นพวกเขาวิ่งไล่ฆ่ากัน ใน Suicide Club (ชิอง โซะโนะ) พวกเขาชวนกันกระโดดมาจากตึกหรือไม่ก็กระโดดให้รถไฟทับเล่น จากการเรียนอันแสนน่าเบื่อ การแก่งแย่งแข่งขันที่สูง เด็กหัวไม่ดี เด็กเกเร ที่ไม่มีหนทางไป พวกเขาถูกปฏิเสธจากครูและโรงเรียน ดั้งนั้นพวกเขาจึงแสดงความรู้สึกอัดอั้นตันใจของตนเองออกมาแบบก้าวร้าว เช่นการฟาดหัวคนอื่นเล่นด้วยไม้เบสบอล หรือการเอามีดไปจิ้มพุงเพื่อนเล่น! คำตอบของระบบการศึกษาที่ล้มเหลวก็คือ 'ความรุนแรง' นั่นเอง ใน Blue Spring หนังเรื่องที่สามของ โทโยดะ ที่ใช้สไตล์การถ่ายทำในแบบสารคดี บอกเล่าเรื่องราวของตัวละครแต่ละตัว และปล่อยให้ความคิดของคนดูไหลเข้าไปในความคิดของตัวละครแต่ละตัวนั้น ซึ่งตัวละครแต่ละตัวนั้นต่างก็มีหนทางเป็นของตนเอง เราไม่อาจจะรู้ว่าหนทางเหล่านี้จะนำไปสู่ทางตันหรือจะเป็นหนทางหลุดพ้นสู่ความเป็นอิสระภายใต้ที่คุมขังจองจำที่มีชื่อเรียกว่า 'โรงเรียน' กันแน่ ใน Battle Royal นั้นพวกเด็กดูเหมือนจะไม่มีหนทางอะไรให้เลือกมากนัก แต่ใน Blue Spring พวกเขามีทางเลือกอย่างอิสระพวกเขาจะทำอะไรก็ได้ตามแต่ต้องการ ทำให้โรงเรียนเกิดความโกลาหลวุ่นวาย หลายๆห้องนั้นถูกปล่อยทิ้งร้างเป็นแหล่งมั่วสุม ผนังอาคารเปรอะเปื้อนไปด้วยสเปรย์สีดำ ครูไม่สนใจสอน นักเรียนไม่สนใจเรียน ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนไม่อาจจะควบคุมได้อีกต่อไป แต่ภายใต้ความโกลาหลนั้น ก็ยังมีความมีระเบียบอยู่ภายในตัวเหมือนกัน (ดังเช่นทฤษฎีไร้ระเบียบ หรือ Chaos Theory) โรงเรียนถูกควมคุมโดยแก็งค์ นักเรียนทุกคนรวมทั้งอาจารย์ให้ความเคารพในแก็งค์นี้ จุดสูงสุดในแก็งค์ก็คือตำแหน่งบอส การได้มาซึ่งตำแหน่งนี้นั้นง่ายดายเพียงนิดเดียว เพียงแค่แขวนตัวเองไว้นอกราวเหล็กบนดาดฟ้าและแข่งกันปรบมือท้าความตาย ผู้ใดปรบมือได้มากที่สุดก็จะได้ตำแหน่งบอสมาครอง คูโจ (มัตสุดะ ริวเฮย์) ตัวเอกของเรื่องเป็นผู้ปรบมือได้มากที่สุดเจ้าของสถิติ 8 ครั้ง อาโอกิ (อาราอิ ฮิโรฟูเมะ) เพื่อนสนิทของ คูโจ อาโอกิ เป็นบุคคลที่จัดอยู่ในจำพวกคนขี้แพ้ แม้ว่าจะเป็นรุ่นพี่แต่ก็ถูกพวกรุ่นน้องหยามหน้าลูบคมอยู่บ่อยๆโดยที่เขาไม่อาจจะทำอะไรได้ เมื่อ คูโจ ขึ้นครองอำนาจ อาโอกิ จึงยินดีกับอำนาจอันแสนหวานภายใต้ 'เงา' ของ คูโจ (หนังใช้เงาเป็นสัญลักษณ์ในการเปรียบเทียบความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ในฉากสุดท้าย อาโอกิ เอาสีดำทาตัวเอง เสมือนกับการเปลี่ยนตัวเองให้กลับกลายเป็นเงาของ คูโจ อีกครั้งหนึ่ง) แต่ คูโจ นั้นไม่ได้ดำเนินชีวิตในแบบที่ทุกคนในแก็งค์คาดหวัง เขาสนใจในธรรมชาติและปรัชญาชีวิตมากกว่าการใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆบนบังลังค์อันเหน็บหนาว คนที่ผิดหวังมากว่าใครก็คือ อาโอกิ นั่นเอง อาโอกิ เลยพยายามที่จะแทนที่ คูโจ และพร้อมที่จะกำจัดทุกคนที่ขวางทางเขาไม่เว้นแม้แต่ตัว คูโจ เอง ขอขอบคุณ คุณ น้องหมาหางงอ ที่รีวิว ใว้อย่างสุดยอดครับ |
|||||||